این سایت سعی دارد سایت های برتر سراسر ایران را معرفی کند ما با نمایش دادن پیش نمایشی از سایت، کاربران را به دیدن کامل مطالب سایت های معرفی شده دعوت میکنیم فلذا هیچ لینک، عکس، و متنی از سایت های معرفی شده کپی نمیشود.

    اینترنت ملی چیست

    دسته بندی :
    1. نکس
    2. مطالب سایت

    مهدی

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    اینترنت ملی چیست را از این سایت دریافت کنید.

    شبکه ملی اطلاعات

    شبکه ملی اطلاعات

    از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

    این مقاله نیازمند به‌روزرسانی است. لطفاً این مقاله را به گونه‌ای به‌روز کنید که نمایانگر رویدادهای اخیر یا اطلاعات جدیدِ به‌دست‌آمده باشد.

    این مقاله ممکن است برای مطابقت با استانداردهای کیفی ویکی‌پدیا نیازمند بازنویسی باشد. شما هم می‌توانید در بازنویسی این مقاله کمک کنید. صفحهٔ بحث ممکن است حاوی پیشنهادهایی باشد.

    شبکه ملی اطلاعات صنعت شبکه کامپیوتری گونه اینترانت ملی بنا نهاده ۱۳۹۵[۱]

    مالک جمهوری اسلامی ایران

    شبکهٔ ملی اطلاعات[۲] که با نام‌های دیگر اینترنت ملی و شبکهٔ ملی اینترنت نیز شناخته می‌شود، اینترانت ملی ایران است. این شبکه پروژه‌ای برای توسعه زیرساخت اطلاعاتی امن و پایدار ملی در ایران است.[۳] طبق تعریف مصوب در تبصره ۲ ماده ۴۶ قانون برنامه پنجم توسعه و مصوبهٔ شورای عالی فضای مجازی «شبکهٔ ملی اطلاعات کشور، شبکه‌ای مبتنی بر قرارداد اینترنت (IP) به همراه سوئیچ‌ها و مسیریاب‌ها و مراکز داده‌ای است به صورتی که درخواست‌های دسترسی داخلی و اخذ اطلاعاتی که در مراکز داده داخلی نگهداری می‌شوند به هیچ‌وجه از طریق خارج کشور مسیریابی نشود و امکان ایجاد شبکه‌های اینترانت و خصوصی و امن داخلی در آن فراهم شود.»[۲][۴]

    ایدهٔ اولیهٔ این شبکه در سال ۱۳۸۴ در وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات تحت عنوان «اینترنت ملی» و «شبکهٔ ملی اینترنت» طرح شد و مراحل مطالعاتی آن در دولت نهم انجام شد. سپس در سال ۱۳۸۹ با عنوان «شبکهٔ ملی اطلاعات» در قانون برنامه پنجم توسعه گنجانده شد و طبق قانون برنامه بنا بر آن بود که این شبکه تا پایان این برنامه، سال ۱۳۹۵، کامل گردد. تا پایان دولت دهم ضمن اصلاحاتی در طراحی، مرحله آزمایشی و پایلوت آن انجام شد. در دولت یازدهم، پس از تعیین الزامات این شبکه توسط شورای عالی فضای مجازی، نسخه اولیه آن افتتاح شد که شامل مرکز تبادل ترافیک داده زیرساخت و کارساز نام دامنه ملی می‌شود و امکان تفکیک ترافیک داخلی و خارجی شبکه را فراهم می‌کند، تا رشد تولید محتوای داخلی و استفاده بیشتر از ترافیک داخلی صورت پذیرد و هزینه‌های ترافیک کاهش پیدا کند و سرعت افزایش پیدا کند.[۵]

    این طرح تا سال ۱۳۹۸ حدود ۱۹ هزار میلیارد تومان هزینه دربرداشته‌است.[۶]

    تعریف و الزامات قانونی شبکهٔ ملی اطلاعات[ویرایش]

    فارغ از هر گونه مصوبه قانونی از آنجا که بسیاری از خدمات دولت در بستر الکترونیکی عرضه می‌شوند، عدم یکنواختی کیفیت دسترسی اینترنتی به خدمات الکترونیکی می‌تواند موجب تفاوت و تبعیض در دریافت خدمات بشود و این نقض اصل سوم قانون اساسی کشور ایران و قوانین دیگر ضد تبعیض همچون ماده ۲۷ قانون مدیریت خدمات کشوری را دربر خواهد داشت؛ لذا شبکهٔ ملی اطلاعات به عنوان زیرساخت عرضه خدمات دولت الکترونیکی باید طوری طراحی بشود که برای همه ساکنین کشور ایران دسترسی یکنواخت و عادلانه به خدمات دولت الکترونیکی را فراهم بیاورد. به بیان ساده نقص فنی طراحی شبکهٔ ملی اطلاعات یا زیرساخت‌های دسترسی خدمات الکترونیکی معادل نقض اصل۳ قانون اساسی ایران است.[۵]

    طبق تعریف مصوب در تبصره ۲ ماده ۴۶ قانون برنامه پنجم توسعه «شبکهٔ ملی اطلاعات کشور، شبکه‌ای مبتنی بر قرارداد اینترنت (IP) به همراه سوئیچها و مسیریابها و مراکز داده‌ای است به صورتی که درخواستهای دسترسی داخلی و اخذ اطلاعاتی که در مراکز داده داخلی نگهداری می‌شوند به هیچ‌وجه از طریق خارج کشور مسیریابی نشود و امکان ایجاد شبکه‌های اینترانت خصوصی و امن داخلی در آن فراهم شود.» طبق قانون برنامه بنا بر آن بوده‌است که این شبکه تا پایان این برنامه، سال ۱۳۹۵، کامل گردد".[۲]

    به دنبال برگزاری جلسه پانزدهم شورای عالی فضای مجازی در تاریخ ۱۳۹۲/۱۰/۰۳ این تعریف از شبکهٔ ملی اطلاعات از سوی این شورا از غالب برنامه توسعه‌ای حالت دائمی پیدا کرد و در ادامه، مصوبه شورای عالی الزامات حاکم بر تحقق شبکهٔ ملی اطلاعات به عنوان زیر ساخت ارتباط فضای مجازی کشور به شرح زیر اعلام شد:

    شبکه‌ای متشکل از زیرساخت‌های ارتباطی با مدیریت مستقل کاملاً داخلی.

    شبکه‌ای کاملاً مستقل و حفاظت شده نسبت به دیگر شبکه‌ها (از جمله اینترنت) با امکان تعامل مدیریت شده با آنها.

    شبکه‌ای با امکان عرضه انواع محتوا و خدمات ارتباطی سراسری برای آحاد مردم با تضمین کیفیت از جمله قابلیت تحرک.

    شبکه‌ای با قابلیت عرضه انواع خدمات امن اعم از رمزنگاری و امضای دیجیتالی به کلیه کاربران.

    شبکه‌ای با قابلیت برقراری ارتباطات امن و پایدار میان دستگاه‌ها و مراکز حیاتی کشور.

    شبکه‌ای پرظرفیت، پهن باند و با تعرفه رقابتی شامل مراکز داده و میزبانی داخلی.[۴]

    به نوشته وبسایت رسمی مرکز ملی فضای مجازی «این شبکه بنابر تکالیف قانونی و مصوبات شورای عالی فضای مجازی باید تحت نظارت مرکز ملی فضای مجازی، توسط وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات ایجاد شود و پس از صدور مجوز توسط مرکز ملی فضای مجازی، آغاز به کار نماید و خدمات خود را به عنوان زیرساخت ارتباطی فضای مجازی، به آحاد ملت اعم از کاربران حقیقی و حقوقی در بخش‌های مختلف دولتی، عمومی و خصوصی ارائه نماید».[۴]

    قانون صیانت[ویرایش]

    مرداد ۱۴۰۰ قانون صیانت از حقوق کاربران (مشابه لایحه صیانت از داده شخصی)[۷] مرتبط با زیرساخت اینترنت ملی به شکل آزمایشی اجرا شد.[۸][۹]

    ویژگی‌های فنی شبکهٔ ملی اطلاعات[ویرایش]

    فضای مجازی دارای یک مدل چند لایه‌ای است که بستر آن، زیرساخت ارتباطی است، که شبکهٔ ملی اطلاعات آن را محقق خواهد ساخت. از این منظر تحقق شبکهٔ ملی اطلاعات، در واقع تحقق بستر مطلوب برای فضای مجازی مطلوب کشور است. هدف این شبکه ایجاد بسترهای فنی «بسط خدمات دولت الکترونیک، صنعت فناوری اطلاعات، سواد اطلاعاتی و افزایش بهره‌وری در حوزه‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی» است.[۱۰]

    در سند الزامات شبکهٔ ملی اطلاعات این عبارت آمده‌است که: خدمات ارتباط داخل با شبکه‌های خارجی صرفاً از طریق گذرگاه‌های (در قالب zone) ایمن مرزی شبکهٔ ملی اطلاعات که دارای درگاه مشخص اتصال به خارج و اتصال به داخل هستند، تأمین می‌شود.[۱۱]

    عبارت zone در استاندارد شبکه‌های چندرسانه‌ای اچ ۳۲۳ (H.323 multimedia network) گروهی از پایانه‌ها، واحدهای کنترل چند نقطه ای (MCUs) و درگاه‌هایی درون یک محدوده مشخص هستند. ابزاری مدیریتی که به آن نگهبان درگاه (gatekeeper) گفته می‌شود، تعاملات هر zone را کنترل می‌کند.[۱۲]

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    اینترنت ملی چیست؟ همه آنچه در مورد شبکه ملی اطلاعات باید بدانید

    اینترنت ملی یا شبکه ملی اطلاعات در صورت اجرایی شدن می‌تواند اینترنت در ایران را به اندازه قابل توجهی دچار تغییر و تحول کند.

    اینترنت ملی یا شبکه ملی اطلاعات در صورت اجرایی شدن می‌تواند اینترنت در ایران را به اندازه قابل توجهی دچار تغییر و تحول کند.

    مجلس به تازگی طرح صیانت از حقوق کاربران در فضای مجازی را برای بررسی به کمیسیون‌ها ارسال کرد تا در صورت تصویب برای اجرا به شورای نگهبان فرستاده شود. در صورت تصویب طرح شبکه ملی اطلاعات در مجلس، اینترنت در ایران قدم دیگری به سمت ملی شدن خواهد برداشت. موضوعی که اهمیت بسیار بالایی برای کاربران در کشور دارد.

    پس از حاشیه‌های این طرح اکنون بار دیگر بحث اینترانت ملی ایران مطرح شده است. اما منظور از اینترنت ملی چیست و در صورت اجرا شاهد چه تغییراتی در اینترنت خواهیم بود؟

    فهرست مطالب

    اینترنت ملی چیست؟

    اینترنت ملی یک پلتفرم بسته مبتنی بر پروتکل‌های اینترنتی است که توسط دولت یک کشور و به عنوان جایگزینی برای اینترنت جهانی و به منظور کنترل اطلاعات و داده‌هایی که در شبکه رد و بدل می‌شود، مورد استفاده قرار می‌گیرد. اینترنت ملی معمولا دارای سرویس‌هایی است که جایگزین سرویس‌های خارجی می‌شوند.

    اینترنت ملی ایران چیست؟

    ملی شدن اینترنت ابتدا در سال 84 در وزارت ارتباطات مطرح و پس از انجام مطالعات در سال 89 به قانون پنجم توسعه افزوده شد و به گفته حجت الاسلام سعید رضا عاملی، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی، تا سال 98 حدود 19 هزار میلیارد تومان هزینه داشته است؛ گرچه با وجود هزینه‌های بسیار، هنوز زمان اجرای اینترنت ملی به‌صورت رسمی اعلام نشده است.

    همچنین بخوانید :

    اینترنت ماهواره ای استارلینک چیست؟ معرفی و آشنایی با اینترنت Starlink

    بر اساس گفته‌های مسوولان، اینترانت ملی ایران قرار است مانع از خروج درخواست‌های دسترسی از مراکز داده‌ای که داخل کشور قرار دارند شده و به نوعی این درخواست‌ها در یک شبکه داخلی پردازش شوند. با این حال هنوز فواید اینترنت ملی به صورت واضح و روشن اعلام نشده و گمانه‌زنی‌های زیادی در ارتباط با آن وجود دارد؛ با این حال به گفته مسوولین، این طرح به‌معنی قطع ارتباط با اینترنت جهانی نیست و قرار است سرعت اینترنت ملی برای دسترسی به سایت‌های داخلی بیشتر و قیمت آن نیز کمتر باشد.

    در شبکه ملی اطلاعات درصورت استفاده از سرورهای داخلی، امکان شناسایی صاحبان سایت‌ها و هاست‌هایشان فراهم می‌شود و به این ترتیب این افراد باید از قوانین داخلی کشور پیروی کنند. آن‌ها همچنین نسبت به اخبار، خدمات و اطلاعاتی که به کاربران ارائه می‌دهند نیز مسوولیت دارند. شرکت‌ها نیز موظف هستند از دیتا سنترهای ایرانی استفاده و آدرس آی‌پی خود را به ثبت برسانند.

    علاوه بر این به گفته ابوالحسن فیروز آبادی، دبیر شورای عالی فضای مجازی، تمام کاربران برای فعالیت در فضای مجازی احراز هویت شوند. از همین رو در سال 97 وزارت ارتباطات از سامانه شاهکار رونمایی کرد. سامانه‌ای که اپلیکیشن‌ها و پیام‌رسان‌های ایرانی با اتصال به آن می‌توانند کاربران خود را با شماره تلفن و کد ملی احراز هویت کنند.

    به گفته موافقان شبکه ملی اطلاعات، یکی از ویژگی‌های آن این است که با راه‌اندازی و تکمیل، در صورت قطع ارتباط با اینترنت جهانی، کاربران همچنان می‌توانند از وبسایت‌ها و خدمات اینترنتی که در داخل کشور عرضه می‌شود استفاده کنند. شرایطی که در جریان قطعی سراسری اینترنت در ایران در سال 98 بوجود آمد و دسترسی به اینترنت جهانی از 25 آبان تا 3 آذر قطع شد اما وبسایت‌هایی که سرور آن‌ها داخل کشور بود همچنان به کار خود ادامه دادند.

    همین موضوع سبب نگرانی شمار زیادی از کاربران شده است؛ به همین خاطر نیز این طرح با مخالفت شدید کاربران مواجه شده است. از دید آن‌ها، شبکه ملی اطلاعات، بهانه‌ای برای محدود کردن دسترسی مردم به اینترنت و کنترل بیشتر فضای مجازی است.

    شبکه ملی اطلاعات در سایر کشور ها

    استفاده از اینترنت ملی تا به امروز در برخی از کشورها با شکل‌های متفاوتی وجود داشته است. کشورهای زیادی برای ارتباطات میان سازمان‌های خود یک شبکه اینترانت ایجاد کردند اما این شبکه‌ها تنها مختص به سازمان‌های دولتی یا استفاده‌های محدود بوده و مانند اینترانت ملی ایران نیستند. برای مثال شبکه گلو (Glow) در اسکاتلند شبکه اینترانت آموزشی برای استفاده دانش آموزان و دانشجویان است که بازهم از طریق اینترنت قابل دسترسی است.

    اما شبکه ملی اطلاعات در برخی دیگر کشورها مانند کره شمالی، کوبا، چین و روسیه اجرا شده است. در ادامه به نحوه کار این شبکه‌ها در این کشورها و محدودیت های اینترنت در آن‌ها خواهیم پرداخت.

    1. اینترنت ملی کره شمالی: کوانگ‌میونگ

    کره شمالی یکی از کشورهایی است که کمترین ارتباط را با جهان دارد و از همین رو اینترنت آن‌ها هم از این قاعده مستثنی نیست. شبکه ملی اطلاعات این کشور کوانگ‌میونگ (نور درخشان) نام دارد. این شبکه طرح ملی برای شبکه جهانی اینترنت کره شمالی است و به شدت توسط دولت این کشور کنترل می‌شود.

    همچنین بخوانید :

    دارک وب (Dark Web) چیست؟ معرفی خطرناک ترین بخش اینترنت

    سرویس‌ها و ارتباطات داخل این شبکه توسط دولت نظارت می‌شود و کاربران به صورت مستقل اجازه راه‌اندازی هیچ وبسایتی را ندارند و پیش از هرکاری باید از طریق کانال‌های دولتی این کار را انجام دهند. گذشته از محدودیت های اینترنت در این کشور، به لطف سیستم عامل مبتنی بر لینوکس Red Star که توسط دولت این کشور ساخته شده تمام فعالیت‌های شهروندان کره شمالی تحت کنترل قرار دارد. البته آن عده اندکی که دارای کامپیوتر و گوشی هوشمند باشند.

    کوانگ‌میونگ محدودترین شکل و فرم اینترنت ملی در جهان است که تقریبا به صورت کامل از اینترنت جهانی جدا است. در این شبکه حتی برای استفاده از کدهای HTML هم قوانین جداگانه‌ای وجود دارد. برای مثال اندازه فونت نام رهبران این کشور باید در همه وبسایت‌ها 20 درصد بزرگتر از دیگر حروف باشد.

    احتمالا این مطالب رو هم دوست داشته باشید

    روش های استعلام مانده اینترنت ایرانسل و همراه اول

    نگار رئیسی15 خرداد 1401 12:30

    کاهش مصرف اینترنت در کامپیوتر و

    ویندوز ؛ چطور مصرف ...

    تیم پلازا27 اردیبهشت 1401 09:30

    معرفی بسته های ارزان اینترنت همراه اول؛ با بسته های ...

    داوود کاظمی زاده19 اردیبهشت 1401 16:30

    منبع مطلب : www.plaza.ir

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 6 روز قبل
    4

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    برای پاسخ کلیک کنید