این سایت سعی دارد سایت های برتر سراسر ایران را معرفی کند ما با نمایش دادن پیش نمایشی از سایت، کاربران را به دیدن کامل مطالب سایت های معرفی شده دعوت میکنیم فلذا هیچ لینک، عکس، و متنی از سایت های معرفی شده کپی نمیشود.

    لباس شخصی

    دسته بندی :
    1. نکس
    2. مطالب سایت

    مهدی

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    لباس شخصی را از این سایت دریافت کنید.

    لباس‌شخصی

    لباس‌شخصی

    از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

    لباس‌شخصی‌ها به گروهی «باورمندان یا به خدمت گرفته شدگان جمهوری اسلامی ایران»[۱] یا به تعبیری دیگر شبه نظامیان وفادار رهبری جمهوری اسلامی ایران اطلاق می‌شود که وظیفه خود را دفاع از ارزش‌های اسلامی و انقلابی می‌دانند.[۲] در نقطه مقابل اغلب اوقات مقامات جمهوری اسلامی نیروهای لباس شخصی را نیروهای مردمی معرفی می‌نماید که از سوی حکومت سازماندهی نمی‌شوند[۳] یا وجود چنین گروهی بکل تکذیب شده یا از آن‌ها تحت عنوان افراد خودسر و تندرو یاد می‌کنند.[۴]

    نیروهای لباس شخصی در جریان حملات ۱۳۹۶ تهران

    نمونه‌هایی که از پدیده لباس شخصی‌ها در تاریخ معاصر ایران از دوران پهلوی تاکنون برشمرده می‌شوند عبارتند از شعبان جعفری در دوران پهلوی و زهرا خانم[۵] در اوایل انقلاب ۱۳۵۷.[۶] در دورهٔ جمهوری اسلامی، عباراتی چون گروه‌های فشار و انصار حزب‌الله نیز به لباس شخصی‌ها اشاره دارند.[۷] لباس شخصی‌های نقش کلیدی در سرکوب نا آرامی‌های پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ ،۱۳۹۶ و ۱۳۹۸ ایفا نموده‌اند.

    تعریف[ویرایش]

    در سال‌های اخیر لباس شخصی‌ها به گروهی «باورمندان یا به خدمت گرفته شدگان حکومت»[۱] و شبه نظامیان وفادار رهبری جمهوری اسلامی ایران اطلاق می‌شود که وظیفه خود را دفاع از ارزش‌های اسلامی و انقلابی می‌دانند.[۲] در فرهنگ سیاسی معاصر ایران، لباس شخصی به عنوان اعضای بسیج نیز تعبیر می‌شوند.[۸]

    در نقطه مقابل اغلب اوقات مقامات جمهوری اسلامی نیروهای لباس شخصی را نیروهای مردمی معرفی می‌نماید که از سوی حکومت سازماندهی نمی‌شوند.[۳] یا در میان طرفداران نظام حاکم در جمهوری اسلامی وجود چنین گروهی یا تکذیب می‌شود یا از آن‌ها تحت عنوان افراد خودسر و تندرو یاد می‌کنند. مسئولان نیز وابستگی این گروه را به دولت نمی‌پذیرند.[۴]

    صادق صبا می‌نویسد که محافظه‌کاران در رهبری جمهوری اسلامی ایران برای سال‌ها از گروه‌های به شدت مذهبی به عنوان یکی از مؤثرترین شیوه‌ها برای سرکوب هر چالشی استفاده می‌کنند. هر کجا که یک اجتماع دمکراسی‌خواه وجود داشته باشد، این سازمان در حالت عادی به ظاهر پنهان از چشم‌ها به صحنه آورده می‌شود.[۲] آن‌ها معمولاً دارای خصوصیات ظاهری مشترکی مانند ریش و پیراهن‌های روی شلوار انداخته هستند. این نیروها بخاطر ارتباطاتی قدرتمندی که دارند معمولاً از هرگونه تعقیب قضایی مصون هستند. این مصونیت باعث می‌شد تا این گروه‌ها بدون ترس و واهمه‌ای از عواقب کار خود به هر گروه مخالف خود حمله برد.[۲]

    پیشینه[ویرایش]

    دوران پهلوی[ویرایش]

    شعبان جعفری معروف به شعبان بی مخ با پرچمی در دست، در فعالیت‌های انتخاباتی مجلس دورهٔ هجدهم[۹]

    میترا شجاعی و مسعود بهنود از همراهان شعبان جعفری در دهه ۱۳۳۰ شمسی به عنوان نمونه‌ای از پدیده لباس شخصی‌ها در این دوران یاد کرده‌اند که در میان لات‌ها و محله گردان‌های[۱۰] آن زمان تهران به «شعبان بی مخ» یا «شعبان درخونگاه» شهرت داشت.[۶][۶][۱۰] منابع مختلف سیاسی و تاریخی از وی به عنوان یکی از عوامل اصلی کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ یاد کرده‌اند. عکس و مدارک متعددی نیز از وی در حال جدال‌های خیابانی علیه گروه‌های ملی و چپ مخالف به جا مانده‌است.[۶][۱۰] اما شعبان جعفری در کتاب خاطراتش منکر این نقش شده و اظهار کرده‌است که در روز ۲۸ مرداد تا ساعت ۲ بعدازظهر در زندان به‌سر می‌برده‌است و خبر کودتا و سقوط دولت محمد مصدق را در زندان از رادیو شنیده‌است.[۶]

    اوایل انقلاب ۱۳۵۷[ویرایش]

    زهرا یعقوبی مشهور به زهرا خانم در حال گفتگو با صادق قطب‌زاده. وی در اوایل انقلاب ۱۳۵۷ ایران با حدود ۲۰۰–۳۰۰ پیروش به اجتماعات و تظاهرات جریان‌های سیاسی چپ و ملی و میانه‌رو حمله می‌کرد و به نقل از مسعود بهنود در فضای سیاسی وقت ایران «به شوخی و خنده تأثیرگذار شده بود».[۱۱]

    از آغاز انقلاب ۱۳۵۷ در کنار نیروهای مسلح برآمده از انقلاب، نظام از گروهی «باورمندان یا به خدمت گرفته شدگان حکومت» تحت عنوان لباس شخصی‌ها در همه رویدادهای خشونت بار علیه دانشجویان، کارگران و علیه هرگونه حرکت اجتماعی که مورد تأیید حکومت نبود سود جسته‌است.[۱] ابوالحسن بنی‌صدر به وجود آورنده نیروهای لباس شخصی یا به تعبیر او «چماقداران»، نیروهایی که در کنار نیروهای رسمی نظامی و کمیته‌های انقلاب اسلامی به وجود آمده بود و ابزار سرکوب حکومت بود را حزب جمهوری اسلامی ایران می‌داند.[۱] از لباس شخصی‌های معروف اوایل انقلاب به زنی معروف به «زهرا خانم» اشاره می‌کنند که معتقد اند در سال‌های ۱۳۵۸ و ۵۹ وظیفه‌اش برهم زدن تمامی تجمعات و برنامه‌های ضددولتی با همکاری عده‌ای نیروی کمکی مذکر به ضمیمه شعار «خمینی عزیزم، بگو تا خون بریزم» بود. مجله تهران مصور در سال ۱۳۵۸ عکسی از او در کنار صادق قطب‌زاده منتشر کرد نشان دهنده حمایت ضمنی برخی از دولتمردان وقت از او استفاده می‌کنند.[۶]

    پدیده لباس‌شخصی‌ها در دوران معاصر[ویرایش]

    دهه ۱۳۷۰ و اوایل ۱۳۸۰ خورشیدی[ویرایش]

    از سال‌های ابتدایی دهه ۱۳۷۰ گروه‌هایی مانند انصار حزب‌الله موسوم به گروه‌های فشار و افرادی مانند حسین الله کرم، مسعود ده‌نمکی و حاجی بخشی به عنوان لباس شخصی‌ها شناخته می‌شدند. آنان از زمان شروع به کار فعالیت این گروه‌ها و افراد ابراز بی‌اطلاعی می‌کنند. اما از حمله به زنان و دختران به دلیل بدپوششی یا حمله به جلسات انتخاباتی محمد خاتمی در سال ۱۳۷۶ یاد می‌کنند.[۶] از اقدامات خبر ساز این گروه در سال ۱۳۷۷ حمله به عبدالله نوری وزیر کشور و عطاالله مهاجرانی وزیر ارشاد دولت خاتمی و ضرب و شتم این دو در مراسم نماز جمعه تهران بود.[۶] یکی از اقدامات لباس شخصی‌ها در دهه ۷۰ شمسی حمله به خوابگاه دانشجویان در کوی دانشگاه تهران در سال ۱۳۷۸ بود. میترا شجاعی در مقاله خود می‌نویسد که در هنگام این حمله «وانت‌هایی از داخل مساجد بیرون می‌آمدند و بارشان مردان چماق به دست و سفید پوشی بودند که فریاد می‌زدند: خامنه‌ای خمینیه، می‌فهمی؟»[۶]

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    منبع مطلب : chromewebdata

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 11 روز قبل
    4

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    برای پاسخ کلیک کنید