این سایت سعی دارد سایت های برتر سراسر ایران را معرفی کند ما با نمایش دادن پیش نمایشی از سایت، کاربران را به دیدن کامل مطالب سایت های معرفی شده دعوت میکنیم فلذا هیچ لینک، عکس، و متنی از سایت های معرفی شده کپی نمیشود.

    نداند به جز ذات پروردگار که فردا چه بازی کند روزگار

    دسته بندی :
    1. نکس
    2. مطالب سایت

    مهدی

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    نداند به جز ذات پروردگار که فردا چه بازی کند روزگار را از سایت تکست لس دریافت کنید.

    رستم واشکبوس

    پس از مرگ فرود و شکستهای پی در پی سپاه ایران از سپاه توران که در پایان منجر به محاصره ی ایرانیان در کوه هماون گردید، ناچار شدند رستم را به یاری در میدان

    رستم واشکبوس

    پس از مرگ فرود و شکستهای پی در پی سپاه ایران از سپاه توران که در پایان منجر به محاصره ی ایرانیان در کوه هماون گردید، ناچار شدند رستم را به یاری در میدان نبرد فرابخوانند. با ورود رستم به میدان نبرد و گفته های امیدوار کننده ی او با نیروهای خودی و حرکتهای روانی او با اشکبوس و کاموس و چنگش، در نبردهای تن به تن، نوار پیروزیهای تورانیان در دامان کوه هماون پاره شد و سرآغاز پیروزیهایی برای ایرانیان گردید و پایانش شکست و نابودی دشمن بود که منجر به کشته شدن افراسیاب فرمانروای مقتدر توران زمین گردید .

    چو آمد درفش سپهبد پدید             شب تیره رستم به لشگر رسید

    گودرز و دیگر سران ایران به پیشباز رستم رفتند و با غم و اشک برای کشتگان شهید مانند بهرام در میدان نبرد ، با امید به فردا سپاه دشمن را برای رستم اینگونه بیان کردند:

    زچین و زهندو زسقلاب وروم                  زویرانه گیتی وآباد بوم

    همانا نمانده یکی جانور                        یکی برجنگ ما برنبسته کمر

    رستم ایرانیان را دلداری می دهد و مانند همیشه آنها را به یاری خداوند یکتا امیدوار می کند و برای آنها از خستگی خود و اسبش رخش نامور سخن می گوید:

    چنین گفت رستم که گردان سپهر             ببینیم تا بر که گردد بمهر

    چگونه بود بخشش آسمان                      کرا زین بزرگان سرآید زمان

    درنگی نبودم براه اندکی                         دو منزل همی کرد رخشم یکی

    کنون سم این بارگی کوفتست                  ز راه دراز اندر آشوفتست

    نیارم برو کرد نیرو بسی                           شدن جنگ جویان به پیش کسی

    یک امروز در جنگ یاری کنید                       برین دشمنان کامگاری کنید

    که گردان سپهر جهان یار ماست                  مه و مهر گردون نگهدار ماست

    سپس رستم و همراهانش جهت رفع خستگی، شب را به استراحت می پردازند تا فردا چه پیش آید:

    که داند بجز ذات پروردگار                             که فردا چه بازی کند روزگار

    چو از کوه بفروخت گیتی فروز                       دو زلف شب تیره بگرفت روز

    با طلوع خورشید رستم به بالای کوه می رود تا دشمن را ارزیابی کند و راه مبارزه با آنها و آرایش نیروهای خودی را آماده نماید. رستم از دیدن انبوه دشمن بی شمار شگفت زده می شود و باخود می گوید:

    فراوان سپه دیده ام پیش از این            ندیدم که لشگر بدی بیش از این

    او مانند همیشه به راز و نیاز با خدا پرداخت و خدا را به یاری طلبید که فردوسی از زبان او می گوید:

    بنالید کای کردگار بلند                             بگیتی تویی برتر از چون و چند

    درین رزم یاری ره ای بی نیاز                    که بیچاره ماییم تو چاره ساز

    مگر بخششت یارمندی دهد                    بفیروزیم سربلندی دهد

    فرود آمد از کوه دل بد نکرد                        گذر برسپاه و سپهبد نکرد

    بفرمود تا برکشیدند کوس                        بجنگ اندرآمد سپهدار طوس

    سپاه ایران و توران (با هم پیمانانش) آرایش نظامی گرفتند و سپاه توران با فرماندهی خاقان چین با سروصدای فراوان طبل و کوس و کرنای گوش فلک را کر کردند:

    چو رستم بدید آنکه خاقان چه کرد            بیاراست لشگر بدشت نبرد

    بفرمود تا طوس بربست کوس              بیاراست لشگر چو چشم خروس

    پهلوان دلیری از همراهان خاقان چین با تاخت و تاز اسب روبروی سپاه ایران آمد و از مردان ایران هماورد خواست تا با او سوار براسب به نبرد تن به تن بپردازد و برای پایین آوردن روحیه ی ایرانیان به رجزخوانی پرداخت . رهام پسرگودرز سپهسالار ایران به میدان نبرد شتافت و با اشکبوس با تیروکمان به جنگ پرداخت که تیر رهام بر زره اشکبوس کارگر نیفتاد و ناچار دست در گرز برد و بر سر اشکبوس زد که برکلاه خودش کارگر نیامد . اشکبوس نیز دست برگرز گران برد و برکلاه خود رهام زخمی زد که کلاه خود او خرد گردید و سرش زخمی برداشت و رهام همینکه در خود یارای پایداری را دربرابر اشکبوس ندید از برابر او فرار کرد و به سوی کوه هماون رفت . توس سپهبد از فرار رهام ناراحت شد و اسبش را به حرکت درآورد تا به مبارزه با اشکبوس رود . رستم ناراحت و خشمگین شدکه چرا پس از فرار رهام دیگری به مبارزه با دشمن نمی رود تا سپهبد پیر ایران به میدان نرود که فردوسی از زبان رستم چنین می گوید :

    تهمتن برآشفت و با طوس گفت               که رهام را جام باده است جفت

    به می درهمی تیغ بازی کند                       میان یلان سرفرازی کند

    چراشد کنون روی چون سندروس               سواری نبد کمتر از اشکبوس

    تو قلب سپه رابه آئین بدار                          من اکنون پیاده کنم کارزار

    کمان بزه کرده آماده ی تیراندازی، کمان را بر بازو افکند و چند تیر را بر بند کمر زد و با تیر قهوه ای رنگی از چوب خدنگ که بسیار راست و محکم می باشد خرامان به سوی اشکبوس تاخت که در حال جولان با اسب بود و فریادی ناشی از پیروزی سر می داد. او را به سوی خود برای نبرد تن به تن فرخواند. از این زمان جنگ روانی رستم و اشکبوس آغاز می شود:

    خروشید کای مرد رزم آزمای                   هماوردت آمد مرو باز جای

    کشانی بخندید و خیره بماند                عنان را گران کردو او را بخواند

    اشکبوس هرچند که با دیدن پهلوانی پیاده و بدون اسب و تجهیزات نظامی به حیرت و اندیشه فرو می رود ، لگام اسب را محکم می کند و  او را به سوی خود می خواند:

    بدو گفت خندان که نام تو چیست ؟        تن بی سرت را که خواهد گریست ؟

    تهمتن چنین داد پاسخ که نام                چه پرسی که هرگز نبینی تو کام

    مرا مام من نام مرگ تو کرد                             زمانه مرا پتگ ترگ تو کرد

    کشانی بدو گفت بی بارگی                    به کشتن دهی تن به یکبارگی

    تهمتن چنین داد پاسخ بدوی                     که ای بیهده مرد پرخاشجوی

    پیاده ندیدی به جنگ آورد                         سر سرکاشن زیر سنگ آورد

    بشهر تو شیر و پلنگ و نهنگ                       سوار اندر آیند هرگز بجنگ

    هم اکنون ترا ای نبرده سوار                              پیاده بیاموزمت کارزار

    پیاده مرا زان فرستاد طوس                     که تا اسب بستانم از اشکبوس

    کشانی پیاده شود همچو من                     بدو روی خندان شود انجمن

    پیاده به از چون تو سیصد سوار                بدین زور و این دست و این کارزار

    منبع : hoosin79.blogfa.com

    زيباترين داستان رزمي و قهرمانانه از شاهنامه حكيم توس

    رزم رستم با اشكبوس كشاني بنام خداوند خورشید و ماه که جان را بنامش خرد داد راه خداوند هستی و هم راستی نخواهد ز تو کژی و کاستی که داند بجز ذات پروردگار که

    زيباترين داستان رزمي و قهرمانانه از شاهنامه حكيم توس

    زيباترين داستان رزمي و قهرمانانه از شاهنامه حكيم توس رزم رستم با اشكبوس

    بنام خداوند خورشید و ماه                          که جان را بنامش خرد داد راه

    خداوند هستی و هم راستی                 نخواهد ز تو کژی و کاستی

    که داند بجز ذات پروردگار                             که فردا چه بازی کند روزگار

    چو از کوه بفروخت گیتی فروز                       دو زلف شب تیره بگرفت روز

    فراوان سپه دیده ام پیش از این            ندیدم که لشگر بدی بیش از این

    بنالید کای کردگار بلند                             بگیتی تویی برتر از چون و چند

    درین رزم یاری ره ای بی نیاز                    که بیچاره ماییم تو چاره ساز

    مگر بخششت یارمندی دهد                    بفیروزیم سربلندی دهد

    فرود آمد از کوه دل بد نکرد                        گذر برسپاه و سپهبد نکرد

    بفرمود تا برکشیدند کوس                        بجنگ اندرآمد سپهدار طوس

    چو رستم بدید آنکه خاقان چه کرد            بیاراست لشگر بدشت نبرد

    بفرمود تا طوس بربست کوس              بیاراست لشگر چو چشم خروس

    دلیری كه بد، نام او اشكبوس                       همی بر خروشيد، بر سان كوس

    بيامد كه جويد، ز ايران نبرد                               سر هم نبرد، اندر آرد به گرد

    بشد تيز رهّام، با خود و گبر                          همی گرد رزم، اندر آمد به ابر

    برآويخت رهّام، با اشكبوس              برآمد ز هر دو سپه، بوق و كوس

    بر آن نامور، تیرباران گرفت                        کمانش، کمین سواران گرفت

    جهانجوی، در زیر پولاد بود                      بخفتانش بر، تیر چون باد بود

    نبد كارگر تير بر گبر اوى               ازان تيزتر شد دل جنگجوى

    به گرز گران، دست برد اشكبوس                  زمين آهنين شد، سپهر آبنوس

    برآهیخت رهّام، گرز گران                      غمی شد ز پيكار، دست سران

    چو رهّام گشت، از كشانی ستوه          بپيچيد زد روی و، شد سوی كوه

    ز قلب سپه، اندر آشفت توس                      بزد اسب، كايد بر اشكبوس

    تهمتن برآشفت و، با توس گفت                        كه رهّام را، جام باده ست جفت

    به می در همی تیغ بازی کند                  میان یلان سرفرازی کند

    چرا شد کنون روی چون سندروس                 سواری بود کمتر از  اشکبوس

    تو قلب سپه را، به آیين بدار                         من اكنون پياده، كنم كارزار

    كمان به زه را، به بازو فكند                               به بند كمر بر، بزد تير چند

    خروشيد، كای مرد رزم آزمای                            هماوردت آمد، مشو باز جای

    كشانی بخنديد و، خيره بماند      عنان را گران كرد و، او را بخواند بدو گفت خندان، كه نام تو چيست تن بي سرت را،كه خواهد گريست؟

    تهمتن چنين داد پاسخ، كه نام                چه پرسی كزين پس، نبينی تو كام

    مرا مادرم نام، مرگ تو كرد                             زمانه مرا، پتک ترک تو كرد

    كشانی بود گفت، بی بارگی               به كشتن دهی، تن به يكبارگی

    تهمتن، چنين داد پاسخ بدوی              كه ای بيهده، مرد پرخاشجوی

    پياده، نديدی كه جنگ آورد                       سر سركشان، زير سنگ آورد ؟

    به شهر تو، شير و نهنگ و پلنگ             سوار اندر آيند هر سه به جنگ ؟

    هم اكنون تو را، ای نبرده سوار                         پياده، بياموزمت كارزار

    پياده مرا زان فرستاده توس                            كه تا اسب بستانم از اشكبوس

    پياده به از چون تو پانصد سوار                   بدين روز و اين گردش كارزار

    كشانی پياده شود ، همچو من             بدو روی خندان شوند انجمن

    كشاني بدو گفت : با تو سیلح                           نبينم همی جز فسوس و مزیح

    بدو گفت رستم كه تير و كمان                    ببين تا هم اكنون سرآری زمان

    چو نازش به اسب گران مايه ديد            كمان را به زه كرد و اندر كشيد

    يكی تيز زد بر بر اسب اوی                        كه اسب اندر آمد ز بالا به روی

    بخنديد رستم به آواز گفت                 كه بنشين به پيش گران مايه جفت

    سزد گر بداری سرش در كنار                       زمانی برآسايی از كارزار

    كمان را به زه كرد زود اشكبوس               تنی لرز لرزان و رخ سندروس

    به رستم بر آنگه بباريد تير                        تهمتن بدو گفت بر خيره خير ،

    همي رنجه داری تن خويش را               دو بازوی و جان بد انديش را

    ترا تیر برمن نیاید به کار                           نه ای مرد گرد افکن نامدار

    نداری زجنگ آوران بهره ای                       نکردی به تیرو کمان مهره ای

    ترا بخت برگشته بینم همی                    بدین رزمگه کشته بینم همی

    نه ای مرد پیکار و دشت و نبرد                هم اکنون شود چهر بخت تو زرد

    تهمتن به بند كمر، برد چنگ                    گزين كرده، يک چوبه تير خدنگ

    يكی تير، الماس پيكان چو آب                         نهاده بر او، چار پرّ عقاب

    كمان را بماليد، رستم به چنگ                      به شست اندر آورده، تير خدنگ

    ستون كرد چپ را، و خم كرد راست                   خروش، از خم چرخ چاچی بخاست

    چو سو فارش آمد، به پهنای گوش               ز شاخ گوزنان، برآمد خروش

    چو بوسيد پيكان، سر انگشت اوی                                 گذر كرد، بر مهره ی پشت اوی

    بزد بر بر و، سينه‌ی اشكبوس                     سپهر آن زمان، دست او داد بوس

    قضا گفت گير و قدر گفت ده                     فلک گفت احسنت و مه گفت زه

    كُشانی، هم اندر زمان جان بداد                  چنان شد، كه گفتی ز مادر نزاد

    نظاره بر ایشان، دو رویه سپاه                         که دارند، پیکار گردان نگاه

    نگه کرد کاموس و خاقان چین             برآن برز و بالا و آن زور و کین

    چو برگشت رستم هم اندر زمان              سواری فرستاد خاقان دمان

    کزان نامور تیر بیرون کشید                    همه تیر تا پر پر از خون کشید

    ميان سپه تير بگذاشتند                             سراسر همه نیزه پنداشتند

    چو خاقان بدان پر و پيكان و تير             نگه كرد برنا دلش گشت پير

    منبع : manoochehrmehrarian.blogfa.com

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 1 سال قبل
    4

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    برای پاسخ کلیک کنید